mekanlar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
mekanlar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

20140109

teslim ol.

Allah kahretsin. Hangi noktada oldu bu bana? Annemin karnından 8 ay sonunda çıkmaya karar verdiğim an mı belli etti kendini? Bilemiyorum. Sylvester Stallone’u hep çok sevdim, Kadir İnanır’ın o maço hallerini, He-Man’in haykırışlarını: Güç bendeeeeeeee artık. Aman allahım, ilk köpeğimin ismi de Mafya’ydı. Olacak iş değil. Kime meydan okuyorum ben? Bu dünyayı ben mi yarattım, omuzlarımda tüm insanlığın yükünü mü taşıyorum? 9 ay annemin karnında kalmak yerine, kafa tutup yok saydığım bir ay bana ne kazandırdı? Bu maço haller, hayatıma girmeye çalışanlara dayattığım kurallar, girenlerden kestiğim haraçlar, direndiğim ve içinden çıkamadığım olaylar, kontrol etmeye çalıştığım bir hayat…

Allahtan çok kısa da olsa Ubud girdi hayatıma, sadece on gün kaldı ve sonra gitti. Orada, bir gün içinde yüz defa “Merry Christmas” dileyen bir resepsiyonist vardı, restoranlar İngilizce anlamasa da “ok ok” diyip gülümseyen garsonlarla dolup taştı. Karmaya inandığı için, yanlışlıkla tarifenin on katı fazla ödenen parayı iade eden bir taksi şöförü, günde üç defa tanrılarına ikramda bulunan kadınlar, tütsü kokan sokaklar, trafiğin ters ve zamanın yavaş aktığı volkanik bir ada olan Bali’nin, elindeki 500 dolarla kendini milyoner hissettiren bir şehriydi Ubud.

Bali’ye balayına gitmedim. Gitmezdim, çünkü kafamda ki balayı için çok klişe bir mekandı. Hayatıma girecek erkek de mesela sakallı olmalı, espri yapmalı, bembeyaz dişleri harika bir gülüşü olmalı, parmakları uzun, evi kitaplarla dolup taşmalıydı. Çünkü ben biliyorum! 8 aylıkken çıkmam gerektiğini çok iyi bildiğim gibi, kime aşık olmam gerektiğinden, nerede balayına gitmem gerektiğine kadar herşeyi. Uçak kaçırmanın, terkedilmenin, parasız kalmanın çok kötü şeyler olduğunu biliyorum mesela. Bahçeli bir evde yaşasaydım, sert bir yüz ifadem olmasaydı, 1.30 cm koşabilecek bir atım olsaydı daha mutlu olacağımı da biliyorum. Ve “kötü” olanlara direnirken “iyi” olanları direterek yaşıyorum, kendi hayatımın mafya babası tadında.

Mesela elime bir silah tutuştursalar sıkacağım dolu an var, allahtan tutuşturmadıkları. Bali’de birtürlü yaptıramadığım masaj randevumu alamayan kadına sıkacağım gibi. Sevmesini isteyip de sevemeyen insanlar, müsabakada engel reddeden atlar, olmasını isteyip de olamayan işler, güzel geçmesini isteyip de geçmeyen günler var işte. Ve gerçek şu ki hepsini çekip vurmam imkansız.

Ubud’da kaçırdığım masajlara lanet ettiğim gün, durdum ve teslim oldum. İçimi öyle bir korku sardı ki, sanırım ölüm gibiydi. Ya da yenilmek gibi. Halbu ki teslim olmak yenilmek değil kazanmaktı.

Bunu anladığım gün Bali’de balayında bile olabilirim, hiç farketmez.














20130204

sebastian, aşkımız imkansız.




"Ben somurtursam, sen somurtursan, bu hayat çekilmez be abla!" diyerek kahkahalara boğulan bir taksi şöförüyle varılan Sabiha Gökçen Havaalanı'nda başlayan İstanbul-Lyon yolculuğu, 80 yaşında ve anarşist taksi şöförü Jose'nin bizi Lyon'un en mükemmel bouchon'larından biri olan Cafe La Soie'ye öğle yemeği için elleriyle teslim etmesiyle devam etti. Her iki taksici de sadece kılık kıyafet ve görev icabıyla "taksicilerdi", yani taksici kılığına bürünmüş ve en kahrolası durumlarda bir anda karşında beliren o "melek"lerdendi, ta kendileriydi!

İşte bu sebeple, ve devamında gerçekleşen birkaç benzer olaydan dolayı, Lyon fantastik bir yer olarak hafızama kazındı. Meryem Ana'yı onurlandırmak için her sene düzenlenen Fete des Lumiéres, yani Işık Festivali zaten şehri başlıbaşına, inanılması güç masalsı bir hal ve tavra büründürmüştü: Merci Marie! Köprülerin kenarlarında havada uçan Koi balıkları, "içindeki hayvansal ruhu dışarı çıkar" diyerek avaz avaz bağıran pembe filler ve yeşil kaplanlar, devasal Picasso ve Mondrian tablolarının yansıtıldığı Belediye binaları, üzerlerinde animasyonların zıplayıp hopladığı bir balkonundan öbürüne yuvarlandığı kiliseler gördüm... Fantastikti.



Şehrin en güzel steak tartare'ının yendiği Brasserie George'da, garsonlar siyah fraklarının içinde, kırmızı koltukların ve beyaz örtülü masaların aralarından süzülerek gelip, gülümseyen bir ifadeyle: "Her zamankinden mi?" diye soruyorlardı. Tüm restoranların pencerelerinde, tek bir Lyon'lu teyzenin işleyip büyük ihtimalle de köşeyi döndüğü dantel perdelerden vardı. Lyon'lu kadınların hepsi 60 yaşının üzerindeydiler ve fazlasıyla bakımlıydılar çünkü her köşe başında istinasız bir kuaför vardı. Fantastikti.




Eski Lyon'un apartmanlarının altından geçen ve sokakları birbirlerine bağlayan "La Traboules" denilen yeraltı tünelleri vardı. Sonra bir de gerçekle gerçekdışı olanın birbirine karıştığı duvar resimleri vardı, hayranlıktan şaşıp kaldığım. Noel pazarları vardı, benim gibi burnunun tam ortasında sivilce çıkan bir Noel Baba'nın ortalarda cirit attığı, çocukların pony'lerden inip atlıkarıncalara bindiği, tam da olmaları gibi oldukları pazarlar, her kafaya uygun noel baba şapkalarının satıldığı, sıcak şarapların, kaz ciğerlerinin, peynirlerin, ev yapımı reçellerin en iyilerinin bulunduğu pazarlar. Fantastikti.



Birbirlerinin gözlerinin içine uzun uzun baktıktan sonra öpüşen, oğlanın kıza papatya uzattığı anların yaşandığı metrolar vardı. Sonracığıma, antika ve vintage dükkanlarının çoğunlukta olduğu Rue Auguste Comte caddesinde'ki Marilyn'nin ufacık bir mağazası vardı. Gümüş çatal bıçakların ve porselen takımların arasından oyuncak bebek kafalarının fırladığı bir yerdi burası. Ve sonra Sebastian girdi içeri. Kol düğmesi bakıyordu kendine. Ben gümüş bileziklerimi o kol düğmelerini seçip çıkardı, o karmaşanın içinden. Marilyn'e "au revoir" deyip çıktık. Sebastian, Lyon'lu bir psikanalistti. Mailleşmek yerine posta adresimi aldı, çünkü o bir masal kahramanıydı. Kol düğmelerini antikacıdan alan, mailleşmek yerine mektup yazmayı seven ve akşam saat 8'de buluşmak için söz verip, işi "telefonda konuşuruz, bakarız"lara getirmeyen eski zamanların en esaslı masal kahramanlarındandı!

Lyon, tam da bu sebeplerden dolayı oldukça fantastikti...

Şiddetle öneririm.