parti

nasıl anlatıyım..

bir çocuğun ceketiyle benzer desenli karolarla döşenmiş bir mekan.
akılları yemek almış, gözleri kocaman bir güneş.
leopar var, kırmızı var, epey bir mavi var.
bir kadın gözlerini kapatıvermiş,
bir adam kuru kafalı pabuçlarını giyivermiş.
uzunca bir muhabbet, sıra sıra dizilmiş turşu dolu kavanozlarla aradaki tek engel olmuş.
sonra dans var.
sıcaksa da sıcak, yelpaze var.
beyazsa da beyaz, fosfor var.
arada bir "v" hem kolye olmuş, hem dekolte.
orada olmayanla bir süre mesajlaşıp sonra da basıp gitmek var.

ne biliyim, anlatması zor. orada olman gerekirdi.

party

how can I explain...

the floor is furnished with patterned tiles which camouflages this one guy's jacket.
the food fascinates your mind, the yellow "sun" your eyes.
there is animal print, there is red, there is quite some blue.
one woman has closed her eyes for a moment,
one man has worn his skull designed slippers.
one and only obstacle to reach to those various jarred pickels, is that longlasting conversation.
afterwards there is dance.
if it gets hotter, there is always the hand fan.
and if it is just too white, there is always neon.
somewhere inbetween, this "v" has become a necklace and then a decollete.
finally there is always the fact of leaving the place after a long text messaging process with the one who is not there.

I don't know really how to explain. you should have been there.

ne olur

artık diyorum ki, benim de olsun bitane.

I think, I should own one by now.

takılanlar

şapka takabilenleri hayranlıkla seyre dururken, şapka takamamamın sebebinin, kafama takılanların kapladığı devasa yerden mi kaynaklandığını düşünmekten kendimi alamadım.

preoccupation

while admiring those who pull off wearing hats, I could not help myself but think that the reason why I cannot wear them might be that my preoccupied mind already takes up a significant part of my head.

ara

mesela, bu sandalyeye oturup tatiline ara verebilirsin.
bu ağaç bu sandalye bu gölge bu esinti bu yapraklar, hepsi sen tatilde bir dur bir ara ver bir nefeslen diye varlar.
çünkü tatiller de yorucu olur bilirler.

break

for instance; you can sit on that chair and take a break from your break.
this tree, this chair, the shadows, the breeze, those leaves, all exist for you to time off, to take a breath and to stand still.
because they know that even breaks can be exhausting.